Deze fluïde wisseling tussen ‘gevangen en vrij’ vormde het kernconcept voor het tentoonstellingsontwerp. Zowel gevangenen als hun bewakers worden afgebeeld als onscherpe, levensgrote figuren op grote, semi-transparante panelen, waardoor bezoekers kunnen ronddwalen tussen binnen en buiten, gevangen en vrij. Het effect gecreëerd door de gekozen materialen maakt bezoekers zelf ook een onscherp silhouet in het verhaal, voortdurend wisselend van perspectief tussen slachtoffer en dader.

14 geselecteerde verhalen stellen een directe vraag, zoals ‘Is liefde strafbaar?’ of ‘Is het gerechtvaardigd om tijdens een oorlog mishandeling te gebruiken om erger te voorkomen? Deze dilemma's vormen de basis van het spel ‘Over de Streep’, ontworpen om individuen of groepen binnen de tentoonstelling te laten spelen. Deelnemers kiezen een stelling en staan aan de ‘eens’- of ‘oneens’-kant van de lijn, om te laten zien hoe moeilijk het is om de rechtsstaat te herstellen wanneer deze botst met de maatschappelijke roep om wraak.

Door deze onderwerpen komt de emotionele en vaak verwarrende naoorlogse situatie in het kamp tot leven. Samen stellen ze ethische vragen die aantonen hoe moeilijk het is om de rechtsstaat te herstellen wanneer deze botst met de maatschappelijke roep om wraak. Naast een nieuw inzicht in een vaak vergeten en complexe historische periode, dient de tentoonstelling als een waarschuwing in onze eigen tijd waar dezelfde instituties en rechtsstaat steeds meer onder druk staan.